Test je ook mee?
Wij werken aan een nieuwe lay-out.
Vanaf 2 april is deze beschikbaar. Wil je de nieuwe lay-out alvast gebruiken?
Test nu mee en laat ons weten wat je er van vindt!
Ik doe mee! Liever niet
Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
(Een verkorte en aangepaste versie van deze column is tevens verschenen in Wijkblad Brakkenstein, hier digitaal beschikbaar.)Een plek van betekenisIn haar boek ‘De kracht van betekenis’ legt psychologe en journaliste Emily Esfahani Smith boeiend uit wat het betekent om niet op zoek te zijn naar geluk, maar te streven naar zin. In een wereld die voortdurend bezig is om op koortsachtige wijze te graven naar een zweem van geluk, is dat misschien een opluchting. Want geluk lijkt soms meer op een handvol zand. Het voelt groot en stevig als je je vuist erom klemt. En vervolgens sijpelt het als water door je vingers. Om uiteindelijk enkel wat dorre droge korrels op de zweterige palm achter te laten. Erbij horenIn plaats daarvan laat Smith, aan de hand van prachtige menselijke verhalen, zien wat er nodig is om tot betekenis in het leven te komen. Het eerste element dat ze noemt is de ervaring van erbij te horen. We hebben als mensen allemaal begrip nodig van mensen om ons heen, van onze vrienden, familieleden en levenspartners. ‘Begrip’, dat wil daarbij vooral zeggen: genegenheid kunnen geven en ontvangen. We willen graag horen bij een kring van warmte. Kortom: we willen ‘erbij horen’. De kleine verbeteringen om je heenEen tweede element van betekent, zo vertelt Smith, is het hebben van een doel. Aan de hand van een aantal levensverhalen laat Smith vooral één belangrijk ding zien: dat doel hoeft geen wereld veranderend, hoogverheven doel te zijn. Een goede moeder of vader willen zijn, of eenvoudig te werken aan het welzijn van dieren en groen kan al voldoende zijn. Het belangrijkste, zo geeft Smith aan, is dat je simpelweg streeft naar de kleine verbeteringen van de wereld om je heen.Het vertellen van verhalenZoals gezegd besteedt Smith veel aandacht aan het illustreren van haar boodschap aan de hand van verhalen. Dat is dan ook een derde belangrijk element van betekenis: het vertellen van verhalen. Natuurlijk kennen we allemaal mensen die als een spraakwaterval verhaal na verhaal vertellen, theatraal, getalenteerd en vol vermaak. Toch is dat niet het ‘vertellen van verhalen’ wat Smith bedoelt. Zij bedoelt het vertellen van verhalen die er voor zorgen dat mensen zichzelf beter gaan begrijpen. Het gaat niet over amusement. Het gaat over inspiratie. Het gaat niet over ‘het kwijt moeten van verhalen’ en een podium willen hebben. Het gaat over het eigen, kwetsbare verhaal te willen delen, om daarmee andere mensen te inspireren.Verbonden met de wereldAls laatste element van betekenis noemt Smith het woord ‘transcendentie’. Dat zal een woord zijn waar de meeste lezers moeite mee hebben, omdat het een begrip is dat druipt van religie en hoger en spiritueel en zweverig. Maar dat niet de transcendentie die Smith bedoelt. Wat zij bedoelt is dat betekenis vooral ontstaat op het moment dat we beseffen dat ons kleine ‘ik’ eigenlijk onderdeel is van een veel grotere wereld daaromheen. Het is het moment dat we ons verbonden voelen met andere mensen, met de wereld, met elkaar. De wijk als plek van betekenisBijzonder is daarbij dat we het eigenlijk weinig hebben over een wijk als onze meest naaste leefomgeving, kortom: als dé plek van betekenis voor onszelf. Wat zou er gebeuren, vraag ik me af, als we Brakkenstein werkelijk zouden gaan als de omgeving waar wij zelf onderdeel van zijn, waar we ‘erbij horen’. Waar we samen een kring van warmte creëren voor elkaar. Brakkenstein als plek van betekenisBrakkenstein als een plek die een doel op zich is, omdat we in die omgeving werkelijk kunnen werken aan het verbeteren van ‘onze’ wereld: de wereld immers die onze ‘buur’ is, waarin we werkelijk, van dag tot dag, met elkaar leven. Brakkenstein als de plek waar we verhalen met elkaar delen die inspireren. En vooral ook, als de plek waar we beseffen dat we verbonden zijn aan meer, onderdeel zijn van een plek van betekenis…Rogier is redactielid en columnist bij Wijkblad Brakkenstein en columnist bij De Heistal, wijkblad voor Grootstal en Hatertse Hei. Voor de wijkbladen schrijft hij vooral over sociaal-maatschappelijke onderwerpen. Hij heeft daarnaast een eigen blog: http://rogierteerenstra.wordpress.com, waar hij schrijft over diverse onderwerpen op gebied van spiritualiteit, psychologie en filosofie. Je kunt contact met hem opnemen via: Rogier.Teerenstra@gmail.com
(Een aangepaste versie van deze column is eerder gepubliceerd in de februari-uitgave 2019 van het wijkblad van Grootstal en Hatertse Hei, De Heistal. Het wijkblad De Heistal is hier digitaal in te zien.)Wat we willen in de wijk...Het is alweer jaren geleden dat ik me, vers van de opleiding tot 'buurtverbinder', samen met een collega in de benauwde krochten van een activiteitencentrum begaf. Ik weet nog dat er aan de voorzijde van het gebouw allerlei festiviteiten gaande waren, met muziek en dans en kennismaking met wijkprojecten en buurtinitiatieven. Activerende vragenVrolijke echo’s van schreeuwende kinderen, het zachte gemurmel van lachende volwassenen en de doffe muzikale kadans volgden ons zachtjes dieper het gebouw in. Daar werd ergens, in enkele half verborgen ruimtes, een verdwaald programma van workshops aangeboden die te maken had met wijken en buurten en hoe mensen te verbinden. De workshop waar we terecht kwamen was een workshop die ging over vragen stellen. Hoe stel je activerende vragen, die ervoor zorgen dat mensen bereid zijn om je te helpen bij de realisering van jouw initiatief of idee. Mystieke lege ruimteToen we arriveerden - we waren ruim tien minuten te vroeg - zat daar, midden in de verder lege zaal, een man op een stoel. In de hoek stond een flip-over. In een kring stonden de lege stoelen om hem heen. Het was bijna een mystieke lege ruimte, zinderend van potentiële energie, waar een geheimzinnig maar krachtig ritueel op het punt stond te beginnen. Voor de man lag een stapel stiften en post-its als de magische instrumenten van creativiteit. De man zelf was kaal, zijn handdruk krachtig en zijn stem zacht en vriendelijk. “Kom verder,” zei hij, “Wat leuk dat jullie er zo vroeg bij zijn. Kom er gezellig bij.” 'Als je niet vraagt wat je wil, krijg je iets anders!'Nadat we ons hadden voorgesteld en waren gaan zitten, opende hij het gesprek. “Zo,” zei hij. “Wat is jullie vraag?” Mijn collega en ik keken elkaar enigszins verbaasd aan. Vraag? Hadden wij zelf een vraag? We kwamen hier toch juist om te leren de juiste vragen te stellen? De man glimlachte en knikte. “Ja, dat is een reactie die ik vaker krijg. Toch begint het juist daar. Wat wil je? En vervolgens: hoe zet je die wens om in een goede vraag? Want” - en wat hij toen zei, ben ik met tot op de dag van vandaag blijven herinneren: “Als je niet vraagt wat je wil, dan krijgt je iets anders!” Krachtige dynamiekZo raakten we in gesprek over waar we vandaan kwamen, wat ons bewoog en hoe we daar nu, op die plek, terecht waren gekomen. Langzaam druppelden andere vreemden de ruimte binnen. Door de open, ontvangende houding van die kale man in ons midden, ontstond er een wonderlijk krachtige dynamiek rond het aandragen van suggesties bij ieders verhaal en centrale vraag. Geef geen geen negatieve feedbackEen belangrijke regel daarbij was: vanuit jouw wens formuleer je jouw vraag. Vervolgens laat je de groep met suggesties en ideeën over jouw vraag komen. Maar: alle ideeën en suggesties schrijf je op, zonder commentaar! Je gaat de aangedragen en de aan jouw geschonken hulp niet van te voren afkraken. Je geeft er geen negatieve feedback op. Je neemt ze aan!Creatieve speelruimteJuist door dat zonder commentaar aannemen van wat er gegeven werd - aan ideeën en suggesties en connecties en voorbeelden rondom ieder idee en droom - ontstond er een bijzondere energie in de ruimte. Een creatieve speelruimte, waarbij we elkaar aanvulden en op elkaar voort bouwden. Zo ontstond er, in een groep van totaal vreemden die elkaar niet of nauwelijks kenden, binnen een korte twintig minuten een warme sfeer van contact. Om verbonden te blijven, moeten we durven te vragen wat we nodig hebbenDat warme contact had alles te maken met die eerste stelregel: je breekt, wat je krijgt, niet bij voorbaat af. Want ieder idee, iedere suggestie, wordt je geschonken vanuit de wens bij te dragen aan jouw droom. Uiteindelijk leerde die man mij zo één van de belangrijkste dingen we als buurtbewoners misschien ook met elkaar kunnen delen. Namelijk, dat we, om verbonden met elkaar te zijn, moeten durven vragen wat we wensen en willen voor de buurt. LuisterenMaar dat we vervolgens vooral ook bereid moeten zijn om te luisteren - open en zonder direct commentaar. Want er zullen altijd anderen zijn die op hun eigen wijze bereid zijn om bij te dragen aan die wens, om dat idee of die droom voor de wijk, tot werkelijkheid te maken. Als je maar luistert….Rogier is columnist, zowel bij De Heistal als bij het nieuwe Wijkblad Brakkenstein. Hij schrijft met name over sociaal-maatschappelijke onderwerpen. Hij heeft daarnaast een eigen blog: http://rogierteerenstra.wordpress.com waar hij schrijft over diverse onderwerpen op gebied van spiritualiteit, psychologie en filosofie. Je kunt contact met hem opnemen via: Rogier.Teerenstra@gmail.com
Pagina's (1): 1