Menu

Uitgelicht:

Levenswater Gedicht van Pieter Theunissen

Henk Sikking
31 oktober 2018 , 90x gelezen

Gedicht voorgedragen tijdens het nachtelijk Ommetje in Brakkenstein op 6 oktober 2018

Levenswater

De klokken luiden.
De dieren in de bossen zullen weten dat het tijd is
            en naar de vijvers en de beken gaan.
Eksters schreeuwen een onverstaanbaar antwoord na verschrikt te zijn opgevlogen.
De klokken luiden en de paters weten
            dat het tijd is. Tijd die elke dag
            opnieuw verstrijkt. En eender.
Een pater struint door de kastanjelaan en peinst:
“Weinig en goed is dubbel goed”
            wanneer het overdadig in zijn oren beiert.
Hij gooit nog snel een cent in de fontein
en haast zich naar het noenmaal.

                        Het water stroomt en alles gaat voorbij.

De klokken luiden.
De bouwvakkers in de straat weten dat het tijd is
            om te schaften. Verfrissing klokt uit hun veldflessen.
De klokken luiden en een man op een bankje weet
            dat hij tijd heeft.
Zijn kleinzoon fietst en rent door de laan en
            keilt kastanjes in de beek
            en ze worden meegevoerd.
De grijze tijd staat stil voor de man
            en herhaalt zich dan. Hij leerde hier:
“Men geniet meer van moeizaam verworven geluk”.
Hij ademt langzaam in en onvermoeibaar voort.

                        Het water stroomt en alles gaat voorbij.

Boven de muren en de tuinen hangt een zon
            die zich goudbruin door de bladeren boort
            onder het toeziend oog van de abt.
Straks is ze verdwenen, komt daarna weer op
            en plots zijn vijftig jaar verstreken.
Onder stenen bogen stroomt het leven
            onder het lange leven gebogen
            en torst de eeuwenoude dorst
            naar kennis met zich mee die zal beklijven
            stromen blijven en vloeien door de aderen
            der aarde.
Zelfs wanneer de abt zich op een dag
            tevreden bij zijn broeders
            te rusten leggen zal.
Nu steekt hij echter zijn neus diep in zijn glas
            en lacht.

                        Het water stroomt en alles gaat voorbij.

De avond valt dwarrelend uit de bomen
            en strijkt oude en jonge gezichten uit.
Op zijn bankje zit een oude man
            met zijn kleinzoon en luistert
            naar verhalen uit een nieuwe wereld,
            maar hij hoort alleen een fiets en ziet kastanjes in de beek
            die worden meegevoerd en dralen
            in de afvoerput en één voor één
            schiet er eentje door.
De klokken zwijgen.
Ze lopen wat, hij gooit
            een cent in de fontein en hoopt
            dat het nog wat blijven mag.

                        Maar het water stroomt en alles gaat voorbij.

 

Pieter Theunissen, oktober 2018

Reacties

Bekijk al het nieuws uit je buurt »